De restauratie uitgelegd
Viollet-le-Ducs restauratie van Carcassonne, uitgelegd
Waarom een bijna-ruïne uitgroeide tot de meest gefotografeerde middeleeuwse skyline van Frankrijk — en waarom er nog steeds wordt getwist over de daken.
Controleer data op Viator ↗Een vesting die voor de sloop was bestemd
Tegen het begin van de 19e eeuw had Carcassonne zijn militaire functie verloren, de muren brokkelden af en lokale bouwers gebruikten ze als steengroeve. In 1849 besloot de regering de vestingwerken te slopen; lokaal verzet, geleid door oudheidkundige Jean-Pierre Cros-Mayrevieille, keerde die beslissing om.
Mérimée sluit zich aan bij de campagne
Prosper Mérimée, de schrijver die tevens inspecteur-generaal van historische monumenten van Frankrijk was, voerde samen met Cros-Mayrevieille campagne. Napoleon III keurde de restauratie in 1853 goed, en Eugène Viollet-le-Duc leidde deze tot zijn dood in 1879, waarna zijn leerling Paul Boeswillwald, en later Henri Nodet, het werk voortzetten.
De daken waar nog steeds over wordt gediscussieerd
De steile leien kegeldaken op de torens zijn Viollet-le-Ducs meest zichtbare en meest bekritiseerde toevoeging — het tegenargument, dat vandaag de dag nog wordt aangevoerd, is dat kastelen in dit deel van de Languedoc doorgaans lage daken van Romeins aardewerk hadden in plaats van leien daken in noordelijke stijl. Ter verdediging: veel van de kruisvaarders die de regio innamen, kwamen uit het noorden, en zijn team vond tijdens de werkzaamheden fragmenten leisteen.
Waarom UNESCO de restauratie vermeldt, niet alleen de ruïnes
UNESCO, dat de cité in 1997 inschreef, beschrijft het als een uitstekend voorbeeld van een middeleeuwse versterkte stad en schrijft een deel van het uitzonderlijke belang toe aan de lange restauratiecampagne van Viollet-le-Duc, een van de grondleggers van moderne monumentenzorg.