Restauracja wyjaśniona
Restauracja Carcassonne według Viollet-le-Duca, wyjaśniona
Dlaczego niemal ruina stała się najczęściej fotografowaną średniowieczną sylwetką Francji — i dlaczego o dachach wciąż się dyskutuje.
Sprawdź terminy na Viator ↗Forteca przeznaczona do rozbiórki
Na początku XIX wieku Carcassonne straciło swoje znaczenie militarne, mury niszczały, a miejscowi budowniczowie traktowali je jako kamieniołom. W 1849 roku rząd zdecydował o rozbiórce fortyfikacji; sprzeciw lokalnych środowisk, na czele z antykwariuszem Jeanem-Pierre'em Cros-Mayrevieille'em, odwrócił tę decyzję.
Mérimée dołącza do kampanii
Prosper Mérimée, pisarz pełniący jednocześnie funkcję generalnego inspektora zabytków Francji, prowadził kampanię ramię w ramię z Cros-Mayrevieille'em. Napoleon III zatwierdził renowację w 1853 roku, a Eugène Viollet-le-Duc kierował nią aż do swojej śmierci w 1879 roku, po czym dzieło kontynuował jego uczeń Paul Boeswillwald, a później Henri Nodet.
Dachy, o które spory trwają do dziś
Strome łupkowe stożki na wieżach to najbardziej widoczny i najczęściej krytykowany dodatek Viollet-le-Duca — kontrargument, podnoszony do dziś, głosi, że zamki w tej części Langwedocji znacznie częściej miały niskie dachy kryte rzymską dachówką ceramiczną niż północnym łupkiem. W jego obronie warto przypomnieć, że wielu krzyżowców, którzy zajęli ten region, przybyło z północy, a jego zespół odnalazł podczas prac fragmenty łupku.
Dlaczego UNESCO wpisało na listę renowację, a nie tylko ruiny
UNESCO, które w 1997 roku wpisało cytadelę na listę światowego dziedzictwa, opisuje ją jako wybitny przykład średniowiecznego miasta warownego i przypisuje część jej wyjątkowego znaczenia długiej kampanii renowacyjnej Viollet-le-Duca, jednego z twórców nowoczesnej konserwacji zabytków.